Zwykle uważa się, ze osoby po trzydziestym roku życia nie mają szans na znalezienie pracy. Nic bardziej mylnego. Wydaje mi się, że problem tkwi w ich lenistwie a nie w rzeczywistej sytuacji na rynku pracy. Ludzie kiedy poniosą pierwszą porażkę poddają się i zaprzestają poszukiwań. Możesz powiedzieć, że za tak niskie wynagrodzenie jakie ci proponują nie warto pracować, męczyć się każdego dnia za biurkiem. Ale czy to prawda? Lepiej zostać w domu przed telewizorem korzystając z niskiego zasiłku? Myślę, że nie! Ponadto nawet nie posada szefa, czy kierownika może przynieść ci dużo satysfakcji. Ludzie myślą, że jeśli nie są wystarczająco dobrze wykształceni nie ma sensu szukać pracy. Ale prawda jest taka że duże firmy potrzebują ludzi na różnych pozycjach i z różnymi umiejętnościami, nie zawsze wysokie wykształcenie jest wymagane. Myślę, że problem tkwi w sposobie myślenia Polaków. Nasze społeczeństwo nie jest tak pewne siebie jak np. Amerykanie. Powinniśmy uwierzyć w siebie i walczyć o swoje!